Die ervaringen neemt ze mee naar Reinaerde. Want ook in de gehandicaptenzorg komen spanningen en agressie voor. Soms wordt zelfs “Het hoort er nou eenmaal bij” gezegd. Volgens Daniëlle is dat absoluut niet zo. Agressie gebeurt, maar hoort niet. Het is vaak een uiting van onmacht of onbegrepen gedrag en vraagt om begrip, begrenzing én bovenal: sterke samenwerking.
“De ondersteuningsvragen in de gehandicaptenzorg worden complexer,” legt Daniëlle uit. “Zorg en begeleiding staan bijna nooit op zichzelf: ook wonen, werk, veiligheid, GGZ, het sociaal domein en soms justitie spelen een rol. Mensen met een verstandelijke beperking hebben dan te maken met meerdere professionals tegelijk. Ketensamenwerking helpt om die wereld samenhangend te maken.
Door structureel te werken met zorgorganisaties, GGZ-instellingen, forensische partners, ouderenzorg, maatschappelijke bedrijven en andere betrokkenen, ontstaat een netwerk waarin iedereen zijn eigen expertise en verantwoordelijkheid inbrengt. Hiermee willen we versnippering, dubbel werk en misverstanden vermijden. Door kennis te delen, samen plannen te maken en elkaar tijdig te betrekken, sluiten we beter aan bij wat iemand nodig heeft.”
Daniëlle: “Het mooie van ketensamenwerking is dat je mensen kunt ondersteunen met de juiste expertise. Bij de juiste organisatie, op het juiste moment. Niet omdat het misgaat, maar om dat vóór te zijn. Hiermee leggen we de nadruk op preventie, vooruitdenken en tijdig handelen. Dat draagt bij aan veiligheid en kwaliteit van leven.
Goede en veilige zorg begint wat mij betreft bij het bieden van duidelijke steunstructuren en een kader waarin mensen met een verstandelijke beperking écht zichzelf kunnen zijn. Zonder het risico dat ze verleid, gebruikt of misbruikt worden. Ik heb vaak genoeg gezien dat deze doelgroep dingen doet om erbij te horen. Hier hebben wij als professionals invloed op.
Door tijdig te signaleren en deskundig te begeleiden. Door samen op te trekken in het dagelijks leven van de cliënt. Het verwantenperspectief is daarin ook onmisbaar. Zij kennen de cliënt vaak al een leven lang, zien veranderingen soms eerder en brengen waardevolle kennis en ervaring mee. Dit voegt een essentiële laag toe aan goede ketensamenwerking.”
De gehandicaptenzorg heeft oog voor de mens achter de cliënt, voorbij de beperking en eventuele problematiek. Collega’s kennen cliënten goed en voelen feilloos aan wat iemand nodig heeft. Dat vraagt ook om openheid richting elkaar. “In de forensische zorg leer je hoe belangrijk het is om te blijven praten,” vertelt Daniëlle. “Beter drie keer te veel, dan één keer te weinig. Dit is geen teken van falen, maar van professioneel handelen. Cliënten voelen spanning. Dus je mag absoluut erkennen dat je iets spannend vindt.
Hier moet ruimte voor zijn. Ik zou het zorgwekkend vinden als we stoppen met praten. Wanneer we zeggen: “Ach joh, dat doet hij altijd, het is niets persoonlijks,” verliezen we iets essentieels. Want wat voor de één misschien ‘meevalt’, kan voor de ander blijven knagen. Iedereen heeft zijn eigen grens. En die grens verdient erkenning.”
In haar loopbaan zag onze bestuurder ook hoe belangrijk timing is: expertise op het juiste moment in het leven van een cliënt. “Daarom praat ik regelmatig met collega-bestuurders. En vanuit de VGU (Vereniging Gehandicaptenzorg Utrecht) voer ik structurele gesprekken met zorgkantoren, zorgorganisaties en stuurgroepen. Thema’s zoals medisch-generalistische zorg en ambulantisering vragen om samenwerking over sectoren heen.
Initiatieven zoals Policare dragen daaraan bij door niet alleen te kijken naar wie al in beeld is, maar ook naar wie we samen nog beter kunnen bereiken. Zo ontstaat een netwerk waarin iedereen weet waar hij terechtkan; binnen én buiten de eigen organisatie. Soms zit die verbinding ook in kleine dingen, zoals de kerstmarkt op Reinaerde Dennendal, waar Fivoor en Altrecht aanwezig waren.
We combineren onze expertise graag met die van anderen. In dashboards voor complexe zorgvragen kijken we met ketenpartners waar een cliënt het beste past. Zo zorgen we dat zorg toegankelijk blijft. Relationele veiligheid vanuit een orthopedagogisch behandelklimaat is daarbij onze kracht.”
Daniëlle kijkt ernaar uit om deze visie verder vorm te geven: “Ketensamenwerking is geen doel op zich, maar een manier om samen verschil te maken. Voor cliënten, medewerkers en de samenleving. Dit vraagt lef, openheid en de bereidheid om elkaar op te zoeken. Dus Reinaerde nodigt betrokkenen uit om samen in gesprek te blijven. Over hoe we mensen met een verstandelijk beperking zo goed mogelijk ondersteunen. Want alleen samen kunnen we een zorgomgeving creëren waarin iedereen zich gezien, gehoord en beschermd voelt.”