We volgen Marijke, die een hechte band heeft met Greetje; geen verwant, wél een vaste waarde in haar leven. Vanuit haar perspectief schrijft ze over de kleine en grote momenten van betrokken zijn. Eerlijk, herkenbaar en misschien wel inspirerend voor wie zelf een verschil wil maken.
Marijke: “In het jaar 2000 wist ik dat ik geen moeder zou worden. En dus ging ik op zoek naar een ander pad om te bewandelen. Geen eigen gezin krijgen is ingrijpend, zeker als je dat wel graag had gewild. Maar ik wíst dat ik ergens anders van betekenis kon zijn. Dat kwartje viel al snel. Jaren eerder had ik tijdens een stage op Reinaerde De Heygraeff in Woudenberg kennisgemaakt met het fenomeen ‘bezoektante’. Zo heette dat toen. Zou er iemand zijn voor wie ík bezoektante kon worden?
Ik had er wel een beeld bij: een cliënt die veel zelfstandig kon, met wie ik van alles zou kunnen bespreken en ondernemen. Lang verhaal kort: na mijn aanmelding en een kennismaking op groep “Calimero”, besloot Greetje al snel dat zíj die cliënt was. En ik? Ik viel als een blok voor haar. Het ‘profiel’ dat ik van tevoren had bedacht, deed er helemaal niet meer toe.”
“Toen ik Greetje voor het eerst zag, was ik 40 en zij 38. Ik was elke twee weken een hele dag bij haar en we leerden elkaar steeds beter kennen. Ik kreeg een bevestiging dat ik haar bezoekvrijwilliger was, ondertekend door haar vader. En ik durfde steeds meer met haar te ondernemen. Ze is niet zo héél zwaar, dus het lukte me om haar uit de rolstoel in mijn auto te tillen. Daar zat ze dan: de Prinses op de Erwt, op de stoel naast mij. De rolstoel achterin en daar gingen we!
Ik ontdekte dat Greetje méér dingen zei dan alleen “ja” en “neeneenee”. Allerlei klanken en halve woorden betekenden iets: “dáár”, “kijken”, een naam van een groepsgenoot. Samen met haar lichaamstaal en gebaren maakte ze me steeds duidelijker wat ze bedoelde.”
“Ik heb nog filmpjes, gemaakt door mijn man. Van samen Kerst vieren. Van een paar dagen samen op vakantie. En daar is de confrontatie: wat reed ze zelf veel rond in haar rolstoel, wat at en dronk ze makkelijk. En vooral: wat reageerde ze snel en alert!
Nu is Greetje een stukje ouder, net zoals ik. Maar bij haar tikt het harder aan. Voor alles is veel meer tijd nodig. Eten en drinken is soms een opdracht. Niet meer op vakantie, zelfs geen hele dag weg, maar een paar uurtjes. Maar de Greetje van de filmpjes, die zit er nog in. Vanbinnen. En die Greetje, die ken ik. En zij kent mij.”
“Dit jaar vieren Greetje en ik ons 25-jarig jubileum. Vijfentwintig jaar waarin we elkaar heel vaak hebben meegemaakt. Eerst waren we allebei nog blond (Greetje donker, ik wat lichter), inmiddels hebben we allebei een grijs koppie.
Mij is gevraagd om af en toe iets over ons te schrijven en dat doe ik met heel veel plezier. Misschien, lieve lezer, is het best herkenbaar. Misschien bent u echte familie of een begeleider of de buurman. Of, zoals ik, een 'aangewaaide bezoektante’. Maar wat maakt het uit, als je samen met veel plezier grijze duifjes wordt?”
Veel liefs,
ook namens Greetje,
Marijke
Wil jij – net als Marijke – iets betekenen voor iemand met een verstandelijke beperking? Dat kan op veel manieren. Neem contact op via onze website of stuur een bericht naar informelezorg@reinaerde.nl. Er is altijd iemand voor wie jij het verschil kunt maken.