Toos: “Ik kom al op Reinaerde Dennendal sinds 1992. Eerst als begeleider op een woning, later bij de dagbesteding. Inmiddels ben ik 76 en met pensioen, maar heb ik een flexibel contract van één uur en ben ik er elke maandag als vrijwilliger. Dat is echt mijn dag. Toen ik nog werkte kwam ik vaak moe thuis, nu ga ik juist weg met energie. Vrijwilligerswerk voelt totaal anders.
Ik heb altijd vrijwilligerswerk gedaan, onder andere bij de Historische Vereniging Den Dolder. Toen ik met pensioen ging, kon ik thuis niet helemaal mijn draai vinden. Gelukkig woon ik dichtbij, dus ik was zó weer terug op Dennendal. Dit is voor mij geen gewone plek. Ik woon mijn hele leven al in Den Dolder en veel dorpsgenoten werkten hier. Ook mijn moeder deed vrijwilligerswerk.
‘Het zit in mijn genen’ zeg ik wel eens. Iets voor een ander doen was bij ons thuis heel normaal. Cliënten maakten gewoon deel uit van het dagelijks leven. Toen ik zelf kleinkinderen kreeg, nam ik ze regelmatig mee naar Dennendal. Even een kop koffie, even gedag zeggen. Dennendal hoort gewoon bij mij.”
“Op de groep doe ik dat waarvoor het vaste personeel soms geen tijd heeft: wandelen, nagels lakken, puzzelen, aandacht geven, een hand vasthouden. Het zijn allemaal kleine dingen, maar ze betekenen zóveel. En na de lunch begint de sport- en muziekactiviteit in de grote zaal. Dat is mooi hoor: 20 tot 25 mensen die elke week klaar zitten. De ene keer sporten we op muziek, de andere keer zingen we. Een collega speelt accordeon. Liedjes raden, bewegen, lachen: het is altijd gezellig.”
“Als ik over de bewoners vertel, beginnen mijn ogen te glimmen. Neem Loes bijvoorbeeld. Zij is 91 jaar en woont al sinds haar twintigste op Reinaerde Dennendal. Met haar heb ik een bijzondere band. Ze vertelt graag over vroeger, bijvoorbeeld over haar broer die vooropliep bij het muziekkorps, met zo’n grote stok. Dat soort herinneringen… prachtig vind ik dat.
En dan heb je Agnes. Als zij binnenkomt, krijg ik altijd eerst een knuffel. Agnes houdt heel erg van zingen en dansen. Dat is dan ook een vaste prik in de dag. Werken met deze mensen voelt zo bijzonder. Ze zijn zó blij met de kleinste dingen. Een kop koffie uit een thermoskan, een broodje eten op een bankje in het bos… dat is voor hen echt een feest. En daardoor voor mij ook.”
“Af en toe organiseren we spontaan een uitje met twee andere collega’s, die ook vrijwilliger zijn. Dan zetten we bewoners in de auto en gaan we lekker pannenkoeken eten in Lage Vuursche. Of we gaan een nachtje weg in een Bed & Breakfast. Als je dan ziet hoe ze stralen… ze kunnen het vaak niet in woorden uitdrukken, maar je ziet het aan hun hele gezicht. Dat is onbetaalbaar.”
“Van dit vrijwilligerswerk krijg ik alleen maar energie. Mensen zien dat ook. Dan zeggen ze: “Als ik jou zo zie als vrijwilliger… misschien moet ik dat ook eens proberen.” Dat vind ik zó leuk. Niet omdat ik iemand wil overhalen, maar omdat je merkt: het raakt iets. Het laat zien dat je na je pensioen niet per se stil hoeft te vallen. Dat er ook iets kan zijn dat licht voelt en toch betekenis geeft.
Een tip die ik altijd geef: stap er open in, zonder verwachtingen. Dat is best lastig als je iets nieuws gaat doen. Maar een band met mensen moet groeien, net zoals in het gewone leven. De één pakt je meteen, de ander niet. En dat is oké. Wat wél belangrijk is: affiniteit met de doelgroep. Dan krijg je er zoveel voor terug. Ik hoop dat meer mensen dat durven te ontdekken!”
Lees ook: Samen leven, samen zorgen: “Kleine moeite, groot plezier” van vrijwilliger Paula.
Wil jij – net als Toos – iets betekenen voor iemand met een verstandelijke beperking? Dat kan op veel manieren. Neem contact op via onze website of stuur een bericht naar informelezorg@reinaerde.nl. Er is altijd iemand voor wie jij het verschil kunt maken. Of ben jij al vrijwilliger en wil je net als Toos hierover vertellen? Leuk! Laat het weten via communicatie@reinaerde.nl.