Marijke: “Er zijn van die bedrijven die prachtige spullen aanbieden voor mensen zoals Greetje. Als je wilt, kun je hele snoezelpaleizen laten maken, allemaal even mooi. Hartstikke duur, dat dan weer wel. Maar in 2019 deden we een gouden greep voor Greetje: een interactief hondje. Batterij erin en hij reageert met allerlei geluidjes en bewegingen op je stem of aanraking.
De eerste kennismaking was een beetje indrukwekkend voor Greetje, ze vond het maar eng. Dat gesnuffel en geblaf, ze moest eraan wennen. Het hondje vasthouden? Dat deed ze écht niet! Maar stap voor stap groeide het vertrouwen. Een echte hondenriem hielp: bij de dierenwinkel kochten we er een en ja hoor, die pakte Greetje wel. Binnen een paar weken werd het hondje gekoesterd en geknuffeld.”
“’Hoe heet ie eigenlijk?’ vroegen we Greetje. We noemden alle hondennamen op die we maar konden bedenken. ‘Neeneenee,’ zei ze steeds. Tot mijn man Peter met de moed der wanhoop vroeg: ‘Heet-ie soms Henk?’. ‘Jáááhh!’ riep ze, met haar armen in de lucht. We waren eruit: hondje Henk. Hij kreeg een eigen mand met z’n naam erop, een leuk jasje en in december zelfs een hele Kerstuitrusting.”
Lees ook: Samen leven, samen zorgen: “Verbonden zonder verwantschap”
“Toen de coronatijd aanbrak, veranderde veel. Weken gingen voorbij waarin Greetje en ik elkaar niet konden zien. En later: bezoek op afstand, aan weerszijden van een lange buitentafel. Greetje roepend naar mij, met haar armen uitgestrekt. Maar ik mocht écht niet naar haar toe. Het waren momenten met “natte oogjes”, bij haar en bij mij.
Lieve begeleiders, wat een toestand was het en wat hebben jullie vreselijk veel moeten verstouwen. Maar wat was ook hondje Henk, naast jullie, een steun en toeverlaat voor Greetje. Ze hield hem altijd vast en knuffelde hem. Zó intens, dat hij uiteindelijk begon te piepen en te kraken. Maar wat doe je dan? Hoe ‘ververs’ je Henk, waarvan er maar één bestaat?”
“We vonden een manier. Bij het snoezel-spullen-bedrijf werd een nieuw exemplaar besteld en in het geheim Greetje’s kamer binnengesmokkeld. En toen kwam het onvermijdelijke: Henk moest in bad. Greetje was voorbereid, we hadden er al samen over gekletst hoe hard het toch nodig was. En ze ging hem hélemaal schoonmaken, met water, zeep en een washandje.
Eenmaal uit bad werd Henk natuurlijk afgedroogd en tenslotte zelfs geföhnd. En dan gebeurde er iets wonderbaarlijks. ‘Wat ziet Henk er weer mooi uit! Wat een prachtige vacht en hij piept en kraakt helemaal niet meer!’ Trotse Greetje en ik (met een beetje schuldgevoel) deden Henk zijn riem weer om en zijn hondenjasje aan.
Zo is hij al twee keer gereïncarneerd, een derde keer zit eraan te komen. Voor Greetje blijft alles hetzelfde: zij en Henkje kunnen tot in lengte van jaren samen zijn. Alleen… ík heb wel een probleem. Ik weet dat het heel sentimenteel klinkt, maar het is echt waar: wat een rotklus om met de lieve oude Henkje naar de gemeentewerf… ach, laat maar. Natte oogjes.”
Veel liefs,
ook namens Greetje,
Marijke
Wie met mensen met een verstandelijke beperking omgaat, ontdekt al snel hoe puur hun beleving is. Hoe écht hun reacties zijn op contact, op aandacht, op warmte. Een knuffel is niet zomaar een knuffel. Een ritueel, hoe klein ook, is geen bijzaak maar houvast.
Als vrijwilliger hoef je geen grote gebaren te maken. Jouw aanwezigheid, jouw rust en oprechte aandacht kunnen iemand diep raken. Soms begint het gewoon… met een hondje dat Henk heet.
Wil jij – net als Marijke – iets betekenen voor iemand met een verstandelijke beperking? Dat kan op veel manieren. Neem contact op via onze website of stuur een bericht naar informelezorg@reinaerde.nl. Er is altijd iemand voor wie jij het verschil kunt maken.
Ook bloggen?
Ben jij al vrijwilliger en wil je net als Marijke hierover vertellen? Leuk! Laat het weten via communicatie@reinaerde.nl.