De longontsteking die ze eind december kreeg, bleek goed aangepakt te worden met de antibiotica. Maar, lang verhaal kort, haar lijfje heeft de “nasleep” van haar ziek zijn, niet meer kunnen redden. Eind januari is ze overleden.
Voor mij was het een intensieve periode, waarin ik de begeleiders en hun manager, de verpleegkundig specialisten, de mensen in de nachtdienst, de fysio- en ergotherapeuten en de logopedist heel hard nodig heb gehad. En ik hoefde maar een piepje te geven, en ze waren er. Echt geweldig.
Wat was het moeilijk om onder ogen te zien dat Greetje, voor wie ik iéder paadje zou willen effenen, het niet meer trok. Wát we ook maar zouden doen, ze zou niet meer het leven kunnen leiden dat voor haar waardevol was. Ze ging er zo graag op uit, ze verheugde zich enorm op leuke dingen die gingen gebeuren, wilde áltijd weer plannetjes maken. Contact leggen met anderen: met mij, mijn man Peter, haar broer André, begeleiders, medebewoners… Ze wilde vasthouden, een knuffeltje geven en vooral: vertellen, en vertellen, en vertellen!
Een aantal jaren geleden waren André en ik al uitgenodigd voor een gesprek, over het medisch beleid als Greetje aan het einde van haar leven zou zijn. Wat was, voor háár, Kwaliteit van Leven? De dingen die we toen benoemd hebben, zijn belangrijk gebleken. Ook daaraan heb ik me vastgehouden. Het hielp me om te erkennen wat er nu aan de hand was, wat voor Greetje belangrijk was en hoe ik haar belang het beste kon dienen.
Nadat de uitvaart was geweest (die ondanks het koude weer, erg warmhartig en mooi was – zelfs al haar groepsgenoten waren er bij!) en Greetjes kamer leeg was, kwam het bij mij pas écht aan. Greetje en ik kunnen niet meer samen zijn. Nooit meer duizend leuke dingen doen, kletsen, genieten van mooi weer, met elkaar bellen, elkaar elke week zien en vasthouden… En dat doet pijn.
En toch is het verdriet juist een compliment aan Greetje. Ze heeft zo veel voor mij betekend! Ze heeft me zo geholpen met het feit dat ik zelf geen moeder ben geworden. Ze heeft me haar liefde gegeven, zoals niemand anders dat kan. Het is zo geweldig dat we elkaar ooit ontmoet hebben!
En dankzij Greetjes familie mocht ik niet alleen haar bezoekster zijn, maar óók haar mentor, waardoor ik me écht in haar mocht verdiepen en namens haar spreken, waar zij dat zelf niet kon. Ik heb zó veel foto’s, enkele filmpjes zelfs, en ontzettend leuke herinneringen. Ik had haar voor geen goud niét willen kennen!
En, misschien het belangrijkste: we hielden gewoon heel, heel, veel van elkaar, Greetje en ik. En dat gaat nóóit over.
Veel liefs, ook uit naam van Greetje,
Marijke
