Amajanti Soemantri, strategisch manager HR, schuift voor het avondeten aan bij Reinaerde De Drie Ringen: ons woonzorgcentrum in Utrecht Leidsche Rijn. De avonddienst draait en er staat aspergesalade op het menu. Een vaste medewerker, een stagiair en vijf bewoners eten samen in de gemeenschappelijke keuken.
Het is kwart voor vijf als Amajanti zich meldt bij De Drie Ringen en met de lift naar de tweede verdieping gaat. Op de locatie wonen ongeveer vijfentwintig ouderen, van middelbare leeftijd tot hoogbejaard, met een lichte tot matige verstandelijke beperking. Ze wonen in een eigen appartement en er zijn gemeenschappelijke ruimten.
In de keuken ruikt het lichtjes naar eten en er klinkt gerinkel van bestek. Er zitten dan al vier bewoners aan de eettafel: Arina, Corrie, Sjaak en Sandra. In totaal wonen er veertien bewoners op de tweede verdieping, maar de rest eet op hun kamer. Corrie krijgt een schort omgedaan door Alwin, stagiair, terwijl begeleider Jacqueline de borden opschept.
"Weten jullie wat er op het menu staat?" vraagt Amajanti. “Ja, aspergesalade!” antwoordt bewoner Arina enthousiast. Arina woont nu vijf maanden bij Reinaerde. Amajanti vraagt of het fijn wonen is bij De Drie Ringen en ook daarop antwoordt Arina enthousiast: “Ja! Ik ben heel blij dat ik hier begeleid kan wonen! Ik heb de kleinste kamer van de verdieping, maar ik ben er heel blij mee. Ik heb een mooie grote badkamer en we doen hier hele leuke dingen met muziek, we knutselen en twee keer in de week koken we samen.
Begeleider Jacqueline en stagiair Alwin eten ook mee. De aspergesalade bevalt, want alle borden zijn snel leeg. "Ja, dit was echt lekker," zegt Arina, terwijl ze haar bord wegschuift. Als toetje kunnen ze deze avond kiezen tussen vanillevla of vruchtenyoghurt. Sjaak hoeft niet, Sandra en Arina wel. Corrie wil graag vruchtenyoghurt.
Amajanti is strategisch manager HR en heeft De Drie Ringen uitgekozen omdat deze locatie moeite heeft met vinden van nieuwe medewerkers. Amajanti: “Hoezo is dat? Want het ziet er allemaal mooi uit en het lijkt me een fijne plek om te werken.” “Zeker!” beaamt begeleider Jacqueline. Zij weet ook niet waarom de vacatures zo lastig te vullen zijn. Zij werkt hier alweer zes jaar en doet twee avonddiensten per week, dat sluit beter aan op haar thuissituatie.
Alwin heeft wel een vermoeden: “Het maakt niet uit waar je werkt, er is overal een tekort in de zorg. Maar ik snap wel waarom het mensen afstoot: het is intensief werk en dat zie je niet altijd terug in de beloning.” Alwin is derdejaars mbo-zorg en loopt stage bij Reinaerde. Amajanti vraagt waarom hij voor deze plek koos. Alwin:" Het is enorm leerzaam, want zowel qua ziektebeeld als begeleiding is het heel breed."
Hierna gaat hij naar een forensisch-psychiatrische stage. Bewoner Arina kijkt hem aan. "Loop je stage? Wanneer ga je dan weg?" Dan, een beetje verontwaardigd: "We zullen je missen!" Alwin lacht. "Ahh, dat is lief. Maar ik ben nog niet weg hoor." Amajanti is benieuwd: “Ga je daarna terug naar ons?" Alwin denkt na. De gehandicaptenzorg vindt hij wel heel leuk, maar misschien gaat hij toch nog een hbo volgen. Alwin: “Het draait niet allemaal om geld en hier werken is wel heel prettig, er is geen hiërarchie. In een ziekenhuis is dat wel, dat lijkt me minder. Maar ja, ze betalen er ook meer."
Dan gaat de deur open. Er komt een bewoner met een zonnebril binnen. "Heb je voor mij een ook lekker prakkie?" Alwin, lachend: "Vooruit”. Robert: “Ik kom van de KW3”. “Wat leuk, wat heb je daar gedaan?” vraagt Amajanti. Robert vertelt dat hij in de cliëntenraad zit. Waarop Sjaak inhaakt: “Ik was op de Heygraeff om over de toekomst te praten.” “Oh wat super goed dat je dat hebt gedaan, je was aanwezig bij de strategiedagen! Ik heb de posters zien hangen. Wat was jouw advies?” Sjaak denkt even na. "Als er meer geld is: een groot feest." Iedereen lacht.
Daarna is het even stil. Sjaak vindt het mooi geweest en gaat terug naar z’n kamer. Sandra gaat er ook vandoor, tijd om haar pyjama aan te doen. Ze komt even later alweer terug, de deur zit dicht. "Ja, dat heeft de buurman gedaan," zegt Robert, die net aan z’n toetje begint. Om 20.00 uur is er een frismoment. Nu eerst nog even opruimen, een kopje koffie, een boekje. De rest van de avond wordt rustig, zegt Alwin. Het is gewoon een doordeweekse avond bij De Drie Ringen.
Amajanti staat op en loopt naar de lift. In gedachten vat ze de avond samen: “Dit was leuk. Leuke bewoners, het ziet er modern en nieuw uit. Ze wonen hier volgens mij graag. En de collega’s die er werken doen dat ook met plezier. Nu hopelijk snel meer vaste medewerkers. Aan de bewoners, collega’s en het gebouw zelf ligt het in ieder geval niet. En aan het eten ook niet!”
Lijkt Reinaerde De Drie Ringen in Utrecht je een fijne plek om te wonen of te werken? Dan zeggen we: kom vooral eens kennismaken. De sfeer, de mensen en de kleine momenten zeggen vaak meer dan woorden. En die ervaar je pas echt als je zelf even binnenstapt. Neem dus gerust contact op!
