Zoeken Contact Menu

Laten we ’t eens over plannen van vervoer hebben

Column Paul Hendrix over vervoer

Laten we ’t eens over plannen van vervoer hebben

Nu ik in 'n rolstoel zit ben ik "planologisch expert" geworden. Dat moet ook wel, wil ik (vaak letterlijk) ergens komen. Let me explain. Waar mensen die goed ter been zijn de trein even snel pakken, moet ik 'n uur(!) van tevoren bellen om iemand op 't station een brug te laten aanleggen. Dat betekent dus dat ik altijd eerder bij de trein moet zijn, -te vroeg? Treinen die je als je kon lopen zou kunnen nemen moet je laten gaan, tandenknarsend, -te laat? Afhankelijk van de goede wil van de telefonist (of de volgende trein, of 'n nieuwe boeking en dus weer een uur wachten). Laatst was ik in Groot Brittannië. Daar hadden ze gewoon in iedere trein bij iedere ‘rolstoelingang’ n opvouwbare plaat in ’n kast. Die pakt de conducteur als iemand met een rolstoel de trein in of uit wil, eigenlijk moet je je 24 (!!) uur van tevoren aanmelden, maar in praktijk doet niemand dat. Zo simpel kan het dus zijn.

Dit zijn zo de treinperikelen van een rolstoeler. Maar gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel! Het is bijvoorbeeld fijn dat je assistentie kunt aanvragen voor alle Europese treinen. Zo ben ik twee jaar van noord-Spanje met de TGV en Eurostar naar Rotterdam gereisd. En vorig jaar naar Brussel. Een belletje met de NS volstond. Dus goed geregeld!

Vliegen is wat reizen betreft net zo’n gedoe (of "goed dat die mogelijkheid bestaat", 't is 'n kwestie van perspectief). Ik heb nu twee maal zelfstandig gevlogen. In beide gevallen moest ik de afmetingen, het gewicht en type batterij van de rolstoel invullen op een formulier. Op de luchthaven ga je als iedereen door de douane, waarna je met een busje naar het vliegtuig wordt gereden als er een trap is. Is er een ‘slurf’ dan mag je tot in het vliegtuig rijden, alwaar je overklimt/wordt gezet, op een extra smal stoeltje dat tussen de rijen door kan.

Wat ik zeggen wil: het gaat wel eens mis, maar laat dat je niet weerhouden om te reizen. De andere optie is achter de geraniums zitten. Nu ben ik mondig genoeg om iets ergens van te zeggen. Maar ik beklaag degene die dit niet kan. Tot zover mijn ‘beslommeringen’ qua vervoer. Volgende keer wil ik het hebben over verblijf.

 

column Paul Hendrix 2